CIEMNO (1995)

produkcja: Polska
gatunek: Teatr TV
data premiery: 1996-05-04
scenariusz: Marek Rębacz
reżyseria: Janusz Majewski
zdjęcia: Witold Adamek
muzyka: Jerzy Matuszkiewicz
czas trwania: 3+58 min.



Rzecz dzieje się w tytułowym Ciemnie, wsi zagubionej w leśnej głuszy. Przejeżdżający tamtędy pan Robert, chcąc ocalić życie gospodarskiego psa, uszkodził nowy samochód. Za telefoniczną radą zaprzyjaźnionego prawnika, podaje się za policjanta i domaga się od właściciela zwierzęcia pokrycia wszelkich szkód. Stary Jakubiec, obawiając się tajniaka, postanawia potraktować gościa "po naszemu". Wraz z miejscowymi zaczynają snuć opowieści o makabrycznych wydarzeniach, które miały tu miejsce...

Obsada:

Jan Kobuszewski - Jakubiec
Paweł Wawrzecki - Robert
Hanna Zembrzuska - Jakubcowa

[ Zobacz pełny opis... ]

Rok produkcji: 2011
Gatunek: Obyczajowy, Serial
Kraj produkcji: Polska

OPIS:
====================

Serial Rezydencja opowiada o losach bardzo zamożnej polskiej rodziny.
Do imperium zarządzanego przez ojca rodziny trafi pewnego dnia młoda, zwyczajna kobieta, która w rzeczywistości jest jego córką. O tym, że są spokrewnieni, oboje jednak nie wiedzą.
Wysoki poziom i niezapomniane emocje gwarantuje doborowa obsada, w roli głównej widzimy znanego człowieka Honoru Jana Wieczorkowskiego, oraz piękną Annę Cieślak znaną z takich hitów jak Dlaczego Nie czy Śluby Panieńskie. Towarzyszy im plejada gwiazd: Małgorzata Pieczyńska, Weronika Książkiewicz, Sambor Czarnota, Daria Widawska i od dawna nie widziana Grażyna Szapołowska, którą polscy widzowie mogą oglądać na małym ekranie, po raz pierwszy od pięciu lat. Reżyserem serialu jest Maciej Dejczer twórca takich hitów jak Chichot Losu Teraz albo nigdy Ojciec Mateusz czy znana wszystkim Magda M.

OBSADA:
====================

Anna Cieślak - Basia Kochanowska
Katarzyna Figura - Anna Żurowska, siostra Urszuli Podhoreckiej
Grażyna Szapołowska - Urszula Podhorecka
Weronika Książkiewicz - Julia Podhorecka
Małgorzata Pieczyńska -Elżbieta Kochanowska
Sambor Czarnota - Łukasz Podhorecki

[ Zobacz pełny opis... ]

Zapomniany Diabeł *1985*

Spektakl telewizyjny
Rok produkcji: 1985
Czas trwania: 143 min.
Premiera:
Produkcja: Polska
Gatunek: Komedia
Reżyseria: Tadeusz Lis
Autor: Jan Drda
Przekład: Czesław Sojecki

Sceniczna baśń, w adaptacji Teatru Telewizji pełna humoru i fantazji opowieść o starym poczciwym diable, który naraził się władzom piekielnym, zaniedbując czartowskie obowiązki. W Długich Kabatach ludzie przestali grzeszyć. Nikt ich nie straszył i demoralizował. Przez długie lata ani jedna dusza stamtąd nie trafiła do piekła. Aby sprawdzić, kto odpowiada za tak Haniebny stan rzeczy i rychło naprawić zło, z czeluści piekielnych przybywa uczony wysłannik samego Belzebuba. Choć gorliwie zabrał się do dzieła i wiele wskazuje na to, że moce piekielne bliskie są zwycięstwa, następuje niespodziewany zwrot akcji i triumfuje ludzki zdrowy rozsądek

OBSADA:

Anna Seniuk (Plajznerka)
Janusz Gajos (Trepifajksel, Maciej)
Jan Peszek (Ichthuriel, Proboszcz)
Anna Tomaszewska (Kowalowa)

[ Zobacz pełny opis... ]

Czas: 89 min
Autor: Jan Drda
Przekład: Zdzisław Hierowski
Realizacja TV: Tadeusz Lis
Reżyseria: Tadeusz Lis
Scenografia: Jacek Hohensee
Występują: Marian Kociniak (Marcin), Krzysztof Kowalewski (Sarka), Marek Kondrat (Lucjusz) i inni...

Opis: Jedno z najzabawniejszych przedstawień w całej historii Teatru TV, zrealizowane pomysłowo, w świetnej obsadzie, perfekcyjnie wykorzystujące wszelkie dostępne wówczas telewizyjne środki techniczne. "Igraszki z diabłem" przyniosły czeskiemu beletryście i dramaturgowi największą popularność. Prapremiera odbyła się w Pradze w 1945 r., a słynną polską premierę przygotował Leon Schiller w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi w 1948 r.; później wystawiano też tę ucieszną baśń sceniczną w adaptacji lalkowej Władysława Jaremy. W swojej ojczyźnie - i dzięki przekładom także poza nią - Jan Drda (1915-70) był ceniony również jako autor powieści ("Miasteczko na dłoni", "Woda życia", "Wędrówki Piotra Arcyłgarza" i opowiadań ("Milcząca barykada", a także książek będących pokłosiem jego działalności dziennikarskiej ("Listy z Norymbergi", "Gorąca ziemia". Poczesne miejsce w jego spuściźnie zajmują dramaty, poza słynnymi "Igraszkami..." - "Jako i my odpuszczamy", "Magdalenka" czy "Zapomniany diabeł", klechda obficie czerpiąca z kultury plebejskiej.
Z długiej wojaczki powraca w rodzinne strony nieustraszony żołnierz, Marcin Kabat. Wędruje borem, lasem, aż do Czarciego Młyna, gdzie mieszkają diabły czyhające na ludzkie dusze. Wojak zatrzymuje się koło chaty Sarki-Farki, rozbójnika napadającego na podróżnych. Dzielny weteran i opryszek przypadają sobie do serca i decydujeją ramię w ramię zmierzyć się z piekielnymi mocami. Akurat nadarza się okazja. Dwie dziewice, królewna Disperanda i jej fertyczna służąca Kasia, wyruszają na poszukiwanie mężów. Pobożny pustelnik Scholastyk, skrycie ulegający pokusom, które wciąż go nękają, nie umie pomóc dziewczętom coraz bardziej spragnionym małżeńskich uciech. Zwłaszcza że do akcji wkracza oddział czartów pod wodzą "groźnego" Belzebuba. Uroczy Lucjusz, diablo sprytny, podsuwa dziewicom do podpisu cyrografy, gwarantujące im dostarczenie oblubieńców w zamian na dusze. Piekielne dokumenty trafiają do rąk Marcina, który wykorzysta cały swój chłopski spryt i odwagę, by ratować nieszczęsne istoty, podstępnie wodzone na pokuszenie.

[ Zobacz pełny opis... ]

Bohaterem powieści jest 30-letni początkujący literat Józio, który niespodziewanie nawiedzony zostaje przez swego byłego nauczyciela, profesora Pimkę i cofnięty do swej starej klasy gimnazjalnej. Czas teraźniejszy znajduje się nagle w czasie przeszłym i staje sie czasem realnym bohatera. W trakcie pobytu w szkole zostaje poddany procesowi tzw. "upupiania", czyli infantylizacji młodzieży gimnazjalnej. W kolejnych "odsłonach" perypetii bohatera podlega on często wtłaczaniu w formy poznawczego i społecznego konformizmu. W domu mieszczańskim to samokształtowanie prowadzić ma ku normom tzw. nowoczesnego społeczeństwa obowiązkowej tolerancji. Ostatecznie odrzuca powierzone mu zadanie i ucieka za namową Miętusa (szkolnego kolegi) w celu odnalezienia dla niego "człowieka bez formy". W dalszych peregrynacjach trafia do dworu wujostwa Hurleckich, gdzie dominują tradycje i rytuały ziemiańskie.
Ale zasadniczym tematem utworu nie są przygody Józia i oryginalnie stworzona fabuła. "Ferdydurke", obok powstałego wiele lat później "Transatlantyku", to przede wszystkim dyskusja autora o formatowaniu się człowieka. O tym, jak skazany jest on stale nie tylko na wpływy zewnętrzne ale i też na 'samowidzenie się'. Kim jestem, czy jestem sobą i co to oznacza, czy można być 'sobą' – to zasadnicza treść powieści. Do tematu tego wróci po latach w swoich "Dziennikach". Uwypukleniem tych poszukiwań są jednocześnie sceny satyry społeczno-obyczajowej, czy groteski sytuacyjnej, posługiwanie się surrealizmem i pure nonsensem, zanim te prądy zadomowiły się w literaturze polskiej. Potrafił obnażyć przywary i nawyki polskich klas społecznych, nie oszczędzając najbardziej szanowanych 'narodowych świętości' (wiara, patriotyzm, poczucie honoru). "Ferdydurke" jest powszechnie dziś uznawana za jedno z czołowych osiągnięć polskiej literatury międzywojennej.

[ Zobacz pełny opis... ]